"Wat dacht je hiervan?", vroeg Josine.
Ze haalde een hand door haar lange geblondeerd haren en liet een bevallige lok in haar decolleté vallen. Aansluitend toonde ze haar wit-gelakte nagels, die er perfect uitzagen.
Ik begreep het.

Josine had in januari wat wijzigingen gemaild over haar studieprogramma, die ik goedkeurde namens de examencommissie en ik vroeg haar hoe het inmiddels ging met haar en met de studie. Een tijdje geleden was ze na een studie SJD begonnen aan CIW, daarmee wat rebellerend tegen de familiewens die haar een rechtenstudie had toegedacht.

Josine’s opleidingsverloop is er een die me altijd met bewondering vervult. Begonnen op de Mavo, ging ze via het MBO door naar het HBO, en ook al kon de Sociaal Juridische Dienstverlening haar hart niet stelen, ze hield vol en rondde de opleiding af. Daarna zou ze rechten gaan studeren, zoals in de rede lag na SJD, maar iets in Josine verzette zich ertegen.
Omdat Josine precies in de zomervakantie van de studieadviseur twijfelde werd ze naar mij verwezen, op een ochtend legde ze haar vragen duidelijk geformuleerd op tafel: ze was maar voor één ding bang, opnieuw een foute studiekeuze.

We maakten een programma met wat vrijstellingen, en Josine ging enthousiast aan de slag. Omdat ze al even had gestudeerd, verhaalde ze zo nu en dan over haar bijbanen, van tandartsassistente tot ‘tiepmiep’ bij de recherche. Omdat haar bijbanen soms hoofdzaken werden, verdween ze wat uit zicht, totdat ze mailde over een kleine aanpassing in het programma, binnen de minor. Daarmee wilde ze stoppen, nog zo vroeg in het nieuwe semester, om een ander minor te gaan volgen. Dat vond ik prima, en ze nam de uitnodiging aan om weer eens bij te praten bij een kop thee.
Vandaag stond ze voor de deur, ging zitten en vertelde over de minor.

Die bleek een tegenvaller. Daar zaten allemaal studenten, nou zeg maar méisjes, in de klas en daar paste ze dus helemaal niet tussen. Ze had niet de goede opleiding, ze was niet zo ‘into’ de literaire stromingen en wat dichters allemaal bedoelen. En als ze daar wat over vroeg, dan kéken ze allemaal ze van ‘Wat moet jij hier toch?’.

"Hoe bedoel je?", vroeg ik, "Waarom keken ze dan zo, wat deed je fout?"
Josien antwoordde niet maar maakte het gebaar waarmee deze blog opende.
"Ik ben toch een dom blondje?"
Ze dronk haar thee. Pink omhoog.

"Nu volg ik de minor Toegepaste Taalwetenschap. Super, we doen echt onderzoek, leggen mensen teksten voor en vragen naar hun interpretaties. Kijken hoe de interpretaties verschilen per cultuur. Kijken hoe ze met stereotypen omgaan."

En van stereotypen, daarvan wist Josine alles.
Uit eigen ervaring.